De meest voorkomende tuin is de aangelegde tuin met strakke hagen, afgelijnde zones voor specifieke planten en frisgroene grasperkjes. Vaak is er veel denkwerk, tijd en geld in gekropen om het concept te bedenken en te verwezenlijken, maar die tuin zo houden is een opgave waar veel mensen over klagen. Maaien, sproeien, scheren, wieden, schrobben, snoeien,… We gaan de wilde natuur te lijf met gif en branders, peuteren urenlang verbeten mos van tussen de groeven van de klinkers en kruipen kreunend op onze knieën door het stof of de modder om elk ‘vreemd’ plantje te plukken. Onkruid is de tuin is taboe, een schandaal, een teken van luiheid voor de meeste mensen.

Tegenwoordig weten de meeste tuiniers wel dat we de bijen best een handje helpen, dus kopen ze een zadenmix in de winkel en offeren een strookje tuin op voor wilde bloemen. Het absurde aan deze situatie is dat de planten in die zadenmix net de planten zijn die men – als ze (gratis!) op een andere plaats zouden opschieten – als onkruid bestrijdt. Het enige verschil is dat we zélf hebben gekozen waar welke planten komen te staan. En dat terwijl de natuur duidelijk beter weet waar welke planten het best gedijen.

De natuur zet planten nét waar ze thuis horen. Planten die veel zon nodig hebben, zullen immers niet beginnen groeien op een schaduwrijke plek. Varens groeien vanzelf in vochtige hoekjes en kantjes. Klaver duikt op waar de grond gezuiverd moet worden. Jacobskruiskruid staat op open plaatsen in de zon en herstellen gewoon nadat ze door de rupsen van de Sint-jacobsvlinder werden kaalgevreten. Ook al worden deze planten als onkruid bestempeld, ze hebben prachtige bloemen waar bijen en hommels van smullen! En wij mensen kunnen ze bijna allemaal verwerken in gerechten en/of voor geneeskrachtige toepassingen.

Nog een voordeel is dat on(s)kruid sterk is. De planten kunnen tegen een stootje. Zelfs bij de extreme temperaturen of droogte, zoals de voorbije zomers, blijven ze overeind. Alweer een zorg en heel wat taken minder! En een grote besparing op water.

In feite is het niet logisch dat we zelf – tegen de natuur in vaak – de controle willen hebben over de plantenpopulatie en -groei. Dat geldt voor onze eigen tuintjes, maar ook voor bermen en parken. Laat on(s)kruid groeien en het evenwicht zal zich herstellen. Het enige wat we moeten doen is een stap achteruit zetten en vol verwondering toekijken wat de natuur brengt. Observeren in plaats van controleren. Leren in plaats van manipuleren. Genieten in plaats van begieten.

Overgangsjaar